خـــرّم آن روز كــه ما عاكف میخانه شویم     از كف عقل، بــرون جسته و دیوانه شویم

بشكنیــــــــــــــم آینه فلسفه و عرفان را      از صنمخــــــــــانه این قافله، بیگانه شویم

فارغ از خـــــــــانقه و مدرسه و دیر شده      پشت پایى زده بر هستى و فرزانه شویم

هجرت از خویش نموده، سوى دلدار رویم     والــــــه شمع رُخش گشته و پروانه شویم

از همــــــــــــه قید بریده، ز همه دانه رها     تا مگــــــــــــر بسته دام بت یكدانه شویم

مستى عقل ز سر برده و آییم به خویش     تا بهـــــــــــوش از قدح باده مستانه شویم